Thursday, June 09, 2005

جنگ خدا و خورشید / سیبیل طلا

ظاهراً شادی کردن برای ما ایرانیان در هیچ کجای این کره‌ی خاکی بی‌دردسر نیست، ولی تاکید و اصرار بر استفاده از پرچم رسمی در یک شادی ملی را نمی‌فهمم!؟

1 پـيـام:

Blogger مجيد زهری گفته است:

حرف‌هایش خیلی آبکی است، مثلا به این دو نکته توجه کن:
«از روی احساسم پرچم مورد علاقه ام را انتخاب کردم».
این‌جا باید پرسید: مگر احساس آدم هر چه که بهش گفت باید گوش بکند؟ یک‌وقت هست که احساس شخصی بهش می‌گوید برو به یک بچه‌ی خردسال تجاوز کن؛ آیا باید به حرف احساس‌اش گوش بدهد؟ پس تکلیف عقل و شعور چه می‌‌شود؟ البته بعضی برای رد-گم-کردن عقایدشان را پشت "احساس" پنهان می‌کنند.

یا می‌گوید: « حالا جرأت داريد در این تورنتو پرچم بدون مارک (چه الّله ، چه طاغوت) هوا کنيد. دوستان ملی-طاغوتی پوست از کله تان می کنند».
اتفاقاً موضوع سمت دیگری هم دارد: این دوستان فکر می‌کنند باید حتماً طرفدار جمهوری اسلامی بود، در صورتی که انسان می‌تواند زندگی شهروندی خودش را داشته باشد، بدون طرفداری از هیچ نظام سیاسی. من خود این‌جا هستم و کاری به این مسائل ندارم، اما از هیچ‌ قدرتی هم طرفداری نمی‌کنم و برایم هویت ملی‌ و مردم‌ام مهم است نه خواست فلان قدرت و نظام.

باقی بقای ایشان!

12:36 AM  

<<< صفحه‌ی اصلی

Powered by Blogger